15.4.15

VINCENT RIVER. TO "ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ" ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Για τρίτη φορά μέσα σε μόλις 5,5 χρόνια το έργο του Φίλιπ Ρίντλεϊ «Αίμα στο χιόνι» ανεβαίνει και πάλι στην αθηναϊκή θεατρική σκηνή. Αυτή τη φορά με τον αγγλικό του τίτλο.
Από τις 24 Απριλίου στο Θέατρο Αθηνών.
Να το δείτε!


Δύο άγνωστοι βρίσκονται παγιδευμένοι σε μία ηθική συνθήκη που τους πιέζει. Εκείνη έχει χάσει το παιδί της κάτω από μυστήριες συνθήκες και εκείνος είναι ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του μοναχογιού της. Θέλοντας να μάθει ποιος εκτέλεσε το παιδί της, αλλά και εκείνος με τη σειρά του, να εξιλεωθεί από αυτό που έζησε, θα αναμετρηθούν ένα βράδυ επιδιδόμενοι σε ένα σκληρό κυνήγι για την αλήθεια - όσο σκληρό και αν αποδειχτεί και για τους δυο. Τότε όμως θα έρθουν αντιμέτωποι και με τις δικές τους ενοχές και ανεπάρκειες. Ανθρώπινο και πολιτικό μαζί, το έργο του Philip Ridley θίγει ευαίσθητα θέματα και καταστάσεις που βλέπουμε να συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας, αλλά και έμμεσα απευθύνει και τη δική μας ευθύνη μέσα από τη στάση που καλούμαστε να πάρουμε απέναντι σε αυτά. Το έργο «Vincent River» ανεβαίνει από 24 Απριλίου για τριάντα παραστάσεις στο Θέατρο Αθηνών με πρωταγωνιστικό δίδυμο την Πέγκυ Σταθακοπούλου και τον Αργύρη Αγγέλου. Τη διασκευή και σκηνοθεσία του έργου υπογράφει ο Νίκος Καραγέωργος.


Για τα παλαιότερα ανεβάσματά του διαβάστε:

2009

2012

13.4.15

ΚΑΘΕ ΑΝΔΡΑΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΡΩΜΑ


Μέσα της δεκαετίας 1970-80


ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΚΙ ΕΛΠΙΔΕΣ - 3

Ερώτηση προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κ. Νικόλαο Παρασκευόπουλο
7 Απριλίου 2015
Θέμα: Μεταρρυθμίσεις στο πεδίο του Οικογενειακού Δικαίου (ίδρυση Οικογενειακού Δικαστηρίου, σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, κοινή επιμέλεια τέκνων, υιοθεσία κ.α.).
α. Στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επί της θητείας του Υπουργού κ. Χ. Καστανίδη, το έτος 2010, συστήθηκε ειδική νομοπαρασκευαστική επιτροπή υπό την προεδρία της Καθ. κ. Ε. Κουνουγέρη - Μανωλεδάκη με αντικείμενο τη ρύθμιση σειράς σχετικών ζητημάτων (υιοθεσία, σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης κ.α.). Η εν λόγω επιτροπή έχει παραδώσει τελικό πόρισμα το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα σε εκκρεμότητα. Στη συνέχεια δε, τον Δεκέμβριο του 2014, με τη μεθοδική προσπάθεια του ΠΑ.ΣΟ.Κ., συστήθηκε ειδική νομοπαρασκευαστική επιτροπή, υπό την προεδρία του Αρεοπαγίτη κ. Δ. Κράνη, με αντικείμενο την αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου. Η δεύτερη αυτή νομοπαρασκευαστική επιτροπή κλήθηκε να προσεγγίσει το σύνολο των αναγκαίων παρεμβάσεων στο πεδίο του οικογενειακού δικαίου (επέκταση συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης σε ομόφυλα ζευγάρια, κοινή επιμέλεια τέκνων μετά το διαζύγιο των γονέων, αλλαγές στο δίκαιο της υιοθεσίας, ίδρυση Οικογενειακού Δικαστηρίου κ.α.), διατυπώνοντας τελικό σχέδιο διατάξεων, επί τη βάσει του πορίσματος της επιτροπής Κουνουγέρη - Μανωλεδάκη. Έκτοτε καμία ασφαλής πληροφορία δεν υπάρχει για τον χρόνο υποβολής του τελικού πορίσματός της.
β. Τόσο από τις προγραμματικές δηλώσεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όσο και από επανειλημμένες επίσημες δημόσιες τοποθετήσεις, εμφανίζεται ως βασική προτεραιότητα («πρώτο νομοσχέδιο», όπως έχει ειπωθεί χαρακτηριστικά) της νέας πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου η άμεση προώθηση σχεδίου διατάξεων για την επέκταση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια, σε συμμόρφωση προς σχετική απόφαση του ΕΔΔΑ.
Ωστόσο, μόλις προ ολίγων ημερών (02.04.2015), το Υπουργείο Δικαιοσύνης κατέθεσε στη Βουλή σχέδιο νόμου για την κατάργηση των φυλακών υψίστης ασφαλείας και τη ρύθμιση ποινικών και σωφρονιστικών θεμάτων, στο οποίο δεν περιέχεται καμία διάταξη για το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης. Παράλληλα, απουσιάζει από πλευράς Υπουργείου κάθε πληροφορία για τις προοπτικές και το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του συνόλου των αναγκαίων παρεμβάσεων στο κοινωνικά κρίσιμο πεδίο του οικογενειακού δικαίου.
γ. Οι συνθήκες είναι πλέον ώριμες για την υλοποίηση ενός συνολικού πλαισίου παρεμβάσεων για την αναμόρφωση του ελληνικού οικογενειακού δικαίου. Είναι πλέον εφικτή και αναγκαία η υιοθέτηση καινοτόμων και ρηξικέλευθων ιδεών που θα κατατείνουν στη διαμόρφωση ενός νέου κοινωνικού πολιτισμού στην οικογενειακή συμβίωση.
Με βάση τα παραπάνω, ερωτάται ο κ. Υπουργός:
Ποια είναι η τύχη της ειδικής νομοπαρασκευαστικής επιτροπής του ΥΔΔΑΔ για την αναμόρφωση του Οικογενειακού Δικαίου και πότε αναμένεται να παραδοθεί το τελικό πόρισμά της;
Για ποιον λόγο παραμένει εκκρεμής η κατάθεση ολοκληρωμένου σχεδίου διατάξεων για την αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου, στο οποίο θα συμπεριλαμβάνεται το σύνολο των ως άνω αναγκαίων, επιτακτικών και ώριμων παρεμβάσεων;
Προτίθεται το Υπουργείο να εισάγει τις σχετικές διατάξεις για την αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου ή/και την επέκταση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης, υπό τη μορφή τροπολογίας στο σχέδιο νόμου για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας ή θα υπάρξει άλλη μελλοντική νομοθετική πρωτοβουλία;
Σε κάθε περίπτωση, ποιες είναι οι σκοπούμενες ενέργειες του Υπουργείου στο πεδίο του Οικογενειακού Δικαίου και ποιο το ακριβές χρονοδιάγραμμα υλοποίησης αυτών;
Η  ερωτώσα  Βουλευτής
     Φώφη Γεννηματά
(fofigennimata.gr)

"ΟΧΙ" ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΣΤΟΝ ΓΑΛΛΟ ΠΡΕΣΒΗ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ

Μπλόκο του Βατικανού στον γάλλο πρέσβη επειδή είναι ομοφυλόφιλος 
Ο Λοράν Στεφανίνι περιμένει να αναλάβει καθήκοντα ως πρέσβης της Γαλλίας στο Βατικανό. Χωρίς ως τώρα αποτέλεσμα. Ο λόγος; Η δημοσίως δηλωμένη από τον ίδιο ομοφυλοφιλία του. Αυτό θεωρείται ο μοναδικός λόγος για τον οποίο το Βατικανό δεν έχει δώσει μέχρι τώρα το πράσινο φως, όπως αναφέρουν γαλλικά και ιταλικά ΜΜΕ. 
Επισήμως, δεν έχει υπάρχει άρνηση του Βατικανού αλλά «απουσία απάντησης» όπως διαμηνύει το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών. Το Παρίσι επιμένει στην επιλογή του διπλωμάτη, διαμηνύοντας πως ο Στεφανίνι έχει την πλήρη υποστήριξη όχι μόνο της γαλλικής κυβέρνησης αλλά και της γαλλικής Συνόδου. 
Όπως αναφέρουν μεταξύ άλλων η Monde, η Les Echos και η Corriere della Sera, ο 55χρονος Στεφανίνι ακόμη δεν έχει πάρει την έγκριση της Αγίας Έδρας για να διαδεχθεί τον Μπρουνό Ζουμπέρ, τον γάλλο απεσταλμένο στο Βατικανό, αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της σεξουαλικότητάς του. 
Ο Στεφανίνι είχε επιλεγεί από τις αρχές Ιανουαρίου για τη θέση και έχει ήδη θητεύσει σε υψηλές θέσεις -ήταν το «νούμερο δύο» στην εν λόγω αποστολή μέχρι το 2005. Στα γαλλικά ΜΜΕ αναφέρεται ως ρωμαιοκαθολικός που εκκλησιάζεται και είναι άγαμος. 
Κύκλοι του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών που επικαλείται το ιταλικό Ansa υπογραμμίζουν πως το Παρίσι επιμένει στην επιλογή του για τη θέση, λέγοντας πως «δεν υπάρχει κανείς πιο ενδεδειγμένος για τη θέση», επιμένοντας στη «βαθιά γνώση» που έχει ο Στεφανίνι επί των διπλωματικών σχέσεων με την Αγία Έδρα. 
Οι πηγές υπογραμμίζουν πως ο 55χρονος έχει την «πλήρη στήριξη» και της γαλλικής Συνόδου, ενώ τονίζουν πως η σεξουαλικότητά του «είναι αυστηρά προσωπικό ζήτημα». 
Η ερμηνεία που δίνουν οι πηγές στο γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών είναι πως ο Στεφανίνι βρίσκεται όμηρος του γαλλικού κινήματος εναντίον του γκέι γάμου (Manif pour tous), συντηρητικό κίνημα εναντίον της κυβέρνησης Ολάντ που είχε σχηματιστεί στη βάση της αντίθεσης στο νόμο για τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών.(tanea.gr, 11/4/2015)

12.4.15

11.4.15

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ


Μεγάλο Σάββατο
Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών με το πιστόλι στον κρόταφο. Ομολογώ την αναπηρία μου. Ανάβω κι άλλο κερί. Αναζητώ τον διακόπτη να ανοίξω το φως. Σε ένα έρημο δωμάτιο γκρίζο βρίσκομαι  με ένα σιδερένιο κρεβάτι. Δεμένος βρίσκομαι κι έξω ακούω τον όχλο να απαιτεί να αναστηθώ. Μια πέτρα σπάει τη σιωπή μου , ματώνω στο δοξαπατρί. Άπατρις κι ανάδελφος χωρίς χαρτιά βρίσκομαι. Οι λέξεις μου κραυγή. Φωνήεντα που σκορπίζονται στον χώρο. Ξέχασα πια να μιλώ. Ξέχασα πια γενικά… Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών, γιατί δεν πρόλαβα να πω το σ’ αγαπώ. Επέμενα να υπενθυμίζω πού διαφωνώ κι έχασα χρόνο. Και τώρα, μπροστά στο Θαύμα, τιποτένιος γίνομαι. Ανώνυμος, καταθλιπτικός κι άπιστος. Λιγότεροι κάθε Μεγάλο Σάββατο, όλο και λιγότεροι. Τα δάκρυα δεν φέρνουν πίσω τους νεκρούς, ούτε η πίστη. Μια προσδοκία μοναχά στο θαύμα. Έτσι μου ’μάθαν. Με τέτοια με κορόιδευαν, ώσπου ξύπνησα με άσπρα μαλλιά , τον θάνατον πατήσας, γέρος. Μακρινά που μοιάζουν τα χρόνια της δράσης, τώρα στην εποχή της περισυλλογής που έφτασα. Εγκλωβισμένος. Με καμπαρντίνα κατακαλόκαιρο και μαύρα γυαλιά ανωνυμίας, κοιτώ το καλοκαίρι που ’ρχεται. Κι αν δεν αναστηθώ, τουλάχιστον σ’ όσους απόμειναν να προφτάσω να πω το γιατί της αγάπης μου… Πριν αναληφθώ, πριν γίνω προσευχή και θαύμα εκπορευόμενο εκ δεξιών του Πατρός. Εκεί, λίγο πριν τις στάχτες μου σκορπίσουν στα νερά και τα κεριά μου λιώσουν. Πριν γίνω κι εγώ ένα ανάξιο Πάσχα των Ελλήνων, μια χαλκομανία πάνω σε ένα κόκκινο αυγό που βάφτηκε μόνο για να το σπάσουν.
Τέλλος Φίλης

10.4.15

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΘΡΗΝΟΣ

[…] Μα βγαίνοντας από την εκκλησία ο επιτάφιος, τράβηξε πρώτα πλάγια, χώθηκε μες στις γειτονιές με τα κλειστά, όπως είπαμε, ισόγεια, με τα χαμαιτυπεία του λιβανιού, και δεν τον είδαμε σχεδόν καθόλου, άλλωστε στην αρχή είναι μπουλούκι πάντοτε, ώσπου συνταχθεί να βρει τον ήχο του και το ρυθμό του, να πάρει ν’ αναδίνει μυρωμένο θάνατο, φτάνοντας στο κορύφωμα στο τελευταίο ιδίως στάσιμο, όπου όλοι έχουνε πιάσει πια το ρόλο τους, τον εκτελούνε στην εντέλεια, τόσο που θέλει χρόνο ολόκληρο για να εξατμισθεί αργότερα. Πάντως, ακούσαμε τις πρώτες νότες του ν΄απομακρύνονται και ήταν η μοναδική ίσως στιγμή που νιώσαμε ένα σφίξιμο, που μέναμε έτσι μακριά από το πλήθος και το συρφετό, ενώ εκεί ανήκαμε, μπορούσαμε να είμαστε εμείς κατόπι του, σηκώνοντας σκόνη τεφρή με τα ποδάρια μας, μα ώσπου να διαλογιστούμε αυτά, πιάσαμε θέσεις στο παράθυρο να δούμε τον λαμπρό του γυρισμό στο λαξευτό μνημείο του. 
Και όταν πήρε η κυκλοφορία να παραλύει, να προηγούνται τα μικρά παιδιά, ν’ ανάβουνε κεριά στα υψηλά πατώματα, ετοιμαστήκαμε κι εμείς να απολαύσουμε το μέγα θέαμα, στο σκότος μέσα της κρεβατοκάμαρας. Από μπροστά μας όταν διάβαιναν, έψελνε η χορωδία τα εγκώμια, μαθήτριες με επιπόλαιες φωνές, παρόμοιες με τον γραφικό τους χαρακτήρα, βαδίζοντας στο ψευτοκουρασμένο βήμα των στρατιωτών, εκείνο με το λύγισμα το αδιόρατο, που με εφ’ όπλου λόγχη, ωραίοι και σκοτεινοί, τραβούσαν φορτωμένοι νιάτα και έξαψη, θαρρείς από το πρόσφατο μαστίγωμά τους, κοιτάζοντας λοξά τα πεζοδρόμια, όπου κατ’ επανάληψη είχανε παζαρέψει το κορμί τους και το σπέρμα τους, δίπλα τους κατά στοίχο οι μαθήτριες, μαύρη ποδιά ατλαζένια τσιτωτή, άσπρο γιακά, κι ένα πανέρι ροδοπέταλα στο στήθος, θαρρείς για ν’ ακουμπάνε τα λαχταριστά βυζιά, που τα πήγαιναν προσφορά σ’ αυτόν που είχε πεθάνει «τετρωμένος ώσπερ πελεκάν», με την τεράστια μύτη, και παραμέσα οι παπάδες, όλο στόλισμα, κρατώντας αδιόρατες μαβιές γιρλάντες, σε ανταπόκριση με τους πρασινοσκούφιδες, όπου αποκάτω ψέλναν αφηρημένα οι μαθήτριες – αυτά, βέβαια, οι βολεμένοι της αγάπης δεν τα βλέπουνε – και ύστερα το ρεύμα με τα πλήθη, με ανάμενα τα κεριά, κι όλοι οι γνωστοί κι οι συγγενείς, κι οι δάσκαλοι που είχαμε κατά καιρούς, μετάρσιοι, ωραιότατοι, με το κεφάλι τους που έχει σβήσει πια, γερμένο προς τα πίσω κάπως, παραδομένοι στα εγκώμια, παρόλο που ‘ναι έξω απ’ τα εγκόσμια, να ρέουν σαν βουβό ποτάμι, και μυρωδιές ανάμικτες, αρβύλες και χακί – χειμερινό ακόμα, παστωμένο με οσμές – με μοσχολίβανα λεπταίσθητα, φερμένα από πολιτείες της μοναξιάς, αρώματα των γυναικών, βιολέτες και ακακίες της πλατείας ολάνθιστες, τσαμπιά-τσαμπιά, και να ‘χεις και τον υπαξιωματικό να σου φυσάει το σβέρκο με την καυτή ανάσα του, που μόνη της μιλούσε για την ψυχική αγνότητα, να καίει ολόκληρος και να μοσχοβολά, χωρίς ωστόσο να ‘χει αίσθηση της λάμψης του, και ευτυχώς, γιατί αν τα ‘νοιωθε αυτά, θα ήταν προπολλού ανάρπαστος, στον Επιτάφιο να λάμπει μοναχός, πίσω από το Χριστό και τις μαθήτριες, κι εκείνες σαν τον έβλεπαν μοναχικό και μάθαιναν την ιστορία του, πολύ θα θέλαν να προσφέρανε σ’ αυτόν τα δώρα που στηρίζανε μες στα πανέρια με τα ρπδοπέταλα, να τρίψει απάνω τους το ορφανεμένο μάγουλο, να τα βυζάξει, μα ευτυχώς ετούτα τα παιδιά, έχουνε ταπεινή ψυχή, θέλουν πολλές φορές, να κλείνονται, όπως κλεινόντουσαν στο αχυρώνα του χωριού και παίζαν με τις ώρες ή χώνονταν στο δάσος μέσα στα κλαριά. Και λάτρευαν εκεί όλοι οι συνομήλικοι μαζί τον Πάνα με τη συνοδεία των σατύρων του. Η φύση είναι όσο κι η νύχτα ερωτική. Κι ακόμα, κατά τον Θεολόγο τον Γρηγόριο: «Γλυκείς οι ήλοι, και ει λίαν οδυνηροί». […] 

Γιώργος Ιωάννου: Επιτάφιος Θρήνος (Κέδρος, 1987)

DELMAS HOWE


Delmas Howe (ΗΠΑ):
A gay passion. The deposition

9.4.15

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΑ ΣΕΠΤΑ


ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΑ ΣΕΠΤΑ
Μεγάλη Πέμπτη. Πάλι ο Χριστός θα πλύνει τα πόδια των δώδεκα , και πάλι ο Πέτρος θα του πει ” Κύριε, όχι μόνο τα πόδια μου αλλά και όλο μου το σώμα”.
Δώδεκα αγάπες είχα κι εγώ στη ζωή μου, μα κανενός δεν αξιώθηκα να πλύνω τα πόδια. Κανένας Πέτρος δε βρέθηκε για μένα.
Ακούω το ευαγγέλιο του μυστικού Σου δείπνου, και ξαφνικά φωτίζομαι: χίλιες φορές καλύτερα που δεν αξιώθηκα.  Σκηνές υπέρτατης θυσίας και ταπείνωσης, ας μην τις μαγαρίζει η καύλα μου με απομιμήσεις.

 Ν. Χριστιανόπουλος: Πεζά Ποιήματα 

ΣΤΥΣΕΩΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ


Βαγγέλης Κύρης

Στύσεως εγκώμιον

Όσο και να με τρομοκρατούσαν στο κατηχητικό
με τους επικρεμάμενους κινδύνους
που απειλούσαν την έμφυτη ροπή μου προς την αμαρτία
η εφηβεία μου αναδεικνυόταν τελικά πιο κραταιή
από τις ταξιαρχίες των αγγέλων
και τα σμήνη των Χερουβείμ και Σεραφείμ.

Παρά τις άδολες όσο και μάταιες προσευχές μου
η φύση μου δεν έπαυε ούτε στιγμή να διεγείρεται
θρασεία και ανυπάκουη όπου και να βρισκόμουνα
στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο σχολείο
ανελλιπώς δε στην εκκλησία.
Στις πλέον κατανυκτικές στιγμές
με τα σχοινοτενή εκείνα, κύριε ελέησον, τα δι’ ευχών και δόξα σοι 
τα θυμιάματα και τις γεμάτες συντριβή γονυκλισίες 
μού ήταν διαρκώς τσαντήρι
όπως αδιάντροπα χυδαιολογούσαν τότε
οι πιο ξεσχολισμένοι από εμένα μάγκες
ενώ εγώ σιωπούσα πάντοτε κόσμιος και καυλωμένος.

Η κατά μόνας διέξοδος σπανίως με λύτρωνε
καθώς ακολουθούσαν αδυσώπητες οι τύψεις
ιδίως τις νύχτες όταν χρειαζόταν να διασχίσω το σπίτι ακροποδητί
για να βρω την τουαλέτα στη βεράντα ή στο μπαλκόνι
θέσεις επίλεκτες για τις πιεστικές ανάγκες
σύμφωνα με τις προδιαγραφές της οικοδομικής στις λαϊκές συνοικίες.

Παρά ταύτα λίγο αργότερα ή σχεδόν αμέσως
το χαρμόσυνο μαρτύριο επαναλαμβανόταν'
η εξεγερμένη σάρκα μου κατήγε νέους θριάμβους
ακατάβλητη από τις επιθέσεις των αγγέλων
και τα ρητά των ευαγγελιστών και των προφητανάκτων που αποστήθιζα
κι έτσι απαλλάχτηκα εν τέλει από την κόλαση
πού πια καιρός μέσα στην τόση καύλα
να με απασχολήσουν οι ραδιουργίες του Εωσφόρου
η μετά θάνατον ζωή κι όλες οι άλλες μεταφυσικές αηδίες.

ΤΑΣΟΣ ΓΑΛΑΤΗΣ

8.4.15

Ο ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΕ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ



Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος διαβάζει αποσπάσματα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο σε δική του μετάφραση
Πρόκειται για αποσπάσματα που αναφέρονται στα περιστατικά από την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα μέχρι και την ανάστασή του.
Οι απαρχές της μετάφρασης του Ευαγγελίου από τον Χριστιανόπουλο χρονολογούνται πενήντα χρόνια πριν Ο ίδιος έχει πει για το ζήτημα αυτό: «Ολα ξεκίνησαν το 1955, που υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία και, μέσα σε όλες τις δυσκολίες της στρατιωτικής ζωής, ένιωσα έντονη την ανάγκη να στηριχθώ κάπου και να βρω από κάπου παρηγοριά. Και φυσικά δεν υπήρχε σπουδαιότερο στήριγμα από το Ευαγγέλιο, οπότε σκέφτηκα ν’ αρχίσω να μεταφράζω. Αρχισα με τον Ματθαίο, που είναι το πρώτο στη σειρά. Αργότερα είδα ότι αυτό που ήθελα, να μεταφράσω όλα τα Ευαγγέλια, ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου, γι’ αυτό έμεινα μόνο στο πρώτο. […] Την περίοδο εκείνη ένιωθα πιο πιστός χριστιανός, Αργότερα, οι προσανατολισμοί μου άλλαξαν αισθητά. Αλλά πάλι δεν σταμάτησα τη μετάφραση, παρόλο που στη δεύτερη αυτή φάση το ενδιαφέρον μου ήταν περισσότερο φιλολογικό και μεταφραστικό. Εκ των υστέρων βλέπω ότι όλα αυτά με ωφέλησαν, γιατί με βοήθησαν να προσπελάσω ένα τόσο μεγάλο κείμενο από όλες τις πλευρές.»
Είναι φανερό ότι η μετάφραση αυτή αποτελεί έργο ζωής για τον ποιητή, καθώς πηγάζει από τις χριστιανικές καταβολές του και δίνει διέξοδο στη χριστιανική του αγωνία, την οποία, όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο ίδιος στην “αυτοκριτική” του (στο δοκίμιό του «Επ’ εμοί»), δέχτηκε από τον Τ. Σ. Ελιοτ και τον Καβάφη, και έτσι προχώρησε «κάνοντας τα πρόσωπα από την Αγία Γραφή προσωπεία των εξομολογήσεών» του.
Χρειάστηκαν περίπου σαράντα χρόνια για να ολοκληρωθεί η επεξεργασία της μετάφρασης και να ξεπεραστούν οι αμφιβολίες και οι δισταγμοί του δημιουργού της, που οφείλονταν στην «ομολογουμένη τελειομανία» αλλά και στον σεβασμό του προς τη γλώσσα του πρωτοτύπου.
Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, που γράφηκε καταρχάς στα εβραϊκά, πιθανόν το 63 μ.Χ. και κατόπιν μεταφράστηκε στην κοινή ελληνική, ο Χριστιανόπουλος το θεωρεί ως «[…] το πιο δύσκολο. Οχι μόνο για τον θεολογικό του χαρακτήρα αλλά και για τη γλώσσα του, που παρουσιάζει αρκετές ιδιομορφίες. Από την άλλη μεριά θεωρείται το πιο αυθεντικό αλλά και το πιο πλήρες, έχει αρχιτεκτονική συγκρότηση και διασώζει αρκετά καλά τη ζωντάνια της κοινής ελληνικής και τον ποιητικό χαρακτήρα της αραμαϊκής στην εποχή του Χριστού. 
Τέλος, το Ευαγγέλιο του Ματθαίου είναι το πιο ωραίο, γιατί περιέχει ολόκληρη την επί του όρους ομιλία και περιγράφει με τον δραματικότερο και αναλυτικότερο τρόπο τα πάθη του Κυρίου».
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο προσείλκυσε τους μεταφραστές της Αγίας Γραφής ήδη από τον 17ο αιώνα, με κορύφωση τη γνωστή μετάφραση του 1901, η οποία προκάλεσε τα «Ευαγγελιακά», τα γνωστά αιματηρά επεισόδια που έγιναν στην Αθήνα και σημάδεψαν ιδεολογικά το γύρισμα του αιώνα.
Ωστόσο, στο τέλος του ίδιου αιώνα, ο σύγχρονος μεταφραστής του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου δήλωνε: «Δεν γνωρίζω αν οι σημερινοί αναγνώστες έχουν αληθινό ενδιαφέρον για το Ευαγγέλιο, ή απλώς επηρεάζονται από τη μόδα που άρχισε με τους νεοορθόδοξους»Πάντως, ο Χριστιανόπουλος “ομολογεί”: «Η μετάφρασή μου προς το παρόν απευθύνεται στους πιστούς αλλά και στους διανοουμένους, και θα χαιρόμουν αν κάποτε την υιοθετούσε και η επίσημη Εκκλησία…»
Ανεξάρτητα όμως από τη γλωσσική μορφή στην οποία είναι γραμμένο το Ευαγγέλιο, η δύναμη και η γοητεία του παραμένουν αδιαμφισβήτητες. «Μισό αιώνα διαβάζω λογοτεχνία», γράφει ο Χριστιανόπουλος, «μα τη δύναμη και τη γλύκα που έχουν τα λόγια του Χριστού δεν τη βρήκα αλλού πουθενά». (entefktirio.blogspot.gr)

ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΤΟΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ



Το άλλοθι του διαφορετικού
Κοσμάς Βίδος (ΒΗΜΑgazino, 5-4-2013)
Πάλι η Αντζελίνα. Λίγες ημέρες αφότου ανακοίνωσε ότι μετά την περυσινή διπλή μαστεκτομή για λόγους πρόληψης αφαίρεσε και τις ωοθήκες της, επικαλούμενη και πάλι λόγους πρόληψης, εμφανίστηκε δημοσίως για να παραλάβει ένα βραβείο και για να δηλώσει, με το κοινό και τον Τύπο να την αποθεώνουν: «Όταν ήμουν παιδί, μου είχαν πει ότι είμαι διαφορετική. Αλλά μετά κατάλαβα ότι το διαφορετικό είναι καλό. Να είστε ο εαυτός σας και να είστε περήφανοι για αυτόν!».
[…] τώρα βγήκε να αποθεώσει το «διαφορετικό» της παιδικής της ηλικίας και να καλέσει τους θαυμαστές της να είναι υπερήφανοι για τον «διαφορετικό» εαυτό τους. Όμως η διαφορετικότητα (είτε αφορά το χρώμα είτε τα θρησκευτικά «πιστεύω» είτε τις σεξουαλικές προτιμήσεις είτε τις κοινωνικές καταβολές είτε οτιδήποτε άλλο) είναι μια μεγάλη και πολύπλοκη συζήτηση, ένα θέμα που αφορά τις νοοτροπίες των λαών, την κουλτούρα, το κοινωνικό πλαίσιο και τους νόμους και που υπερβαίνει τις απλουστευτικές και πρόχειρες εντυπώσεις ενός μιντιακού παιχνιδιού αυτοπροβολής. Μάλιστα, όταν αυτό γίνεται από μια κοπέλα που το δικό της «διαφορετικό» εμπεριέχει εθισμούς, αυτοτραυματισμούς, παράξενες και δύσκολες σχέσεις η οποία βγαίνει να δηλώσει de facto ότι «το διαφορετικό είναι καλό» μπορεί ακόμη και να επιδράσει βλαπτικά σε ανθρώπους, να προσφέρει «άλλοθι» για ακραίες ή καταστροφικές επιλογές. Γιατί το διαφορετικό δεν είναι πάντα καλό. Γιατί άλλο πράγμα το Χόλιγουντ στο οποίο μεγάλωσε και σταδιοδρόμησε η Αντζελίνα Τζολί και όπου η διαφορετικότητα μπορεί και να λειτουργήσει εις όφελός σου τραβώντας τα φώτα επάνω σου και άλλο πράγμα η πραγματική ζωή σε κοινωνίες που εύκολα θα κατασπαράξουν εκείνον που παρασυρμένος από τους φιλιππικούς τής σταρ θα επιχειρήσει, έτσι απλά, «να είναι ο εαυτός του».
Όσο λοιπόν και αν ταξίδεψε, όσο και αν είδε τη δυστυχία των ανθρώπων από κοντά, όσο καλές προθέσεις και αν έχει (είναι, βεβαίως, αξιέπαινη για το φιλανθρωπικό έργο της), η Τζολί εξακολουθεί, φοβάμαι, να μιλάει τυφλωμένη από τη λάμψη του ειδώλου της στον καθρέφτη. Αυτοαναφορική, εγωκεντρική, εγκλωβισμένη στην εικόνα του ατσαλάκωτου fashion icon, βγαίνει και σολάρει με την επιπολαιότητα μιας επαγγελματία κοσμικής που μέσα από μια σειρά παραστάσεων χτίζει το δημόσιο προφίλ της, κινούμενη όμως πάντα σε έναν κόσμο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της. Αυτό έκανε και τώρα όταν, ανατρέχοντας στη ζωή της, θέλησε να στείλει το μήνυμα της συμπαράστασης αλλά και της επανάστασης στους καταπιεσμένους, τρομαγμένους, απεγνωσμένους αυτού του κόσμου, στα παιδιά που είναι «διαφορετικά». Ξεχνώντας (ή αγνοώντας) κυρίως ότι το δικό της «διαφορετικό» ήταν και είναι ένα... διαφορετικό πολυτελείας (οι ακραίες συμπεριφορές ενός κακομαθημένου «παλιοκόριτσου»), ενώ το δικό τους μπορεί να είναι μια ιστορία με πολύ τρόμο και πόνο. Αυτό και μόνο δεν της επιτρέπει να είναι το παράδειγμα προς μίμηση που η ίδια νομίζει πως είναι.